Rozbrykane Brytyjki

Były: Lulu, Sandie Shaw, Cillia Black, Petula Clark, Dusty Springfield. Była też Marianne Faithfull, i była Mary Hopkin - [więcej]. W końcówce lat 1960-tych ostatnia z wymienionych przemknęła przez listy przebojów jak meteor, głównie za sprawą swojego sztandarowego hitu Those Were The Days, który wykonywany przez Hopkin cieniutkim i drżącym głosem bardzo dobrze pamiętam, ale do którego - nie wiem dlaczego - wracać nie chcę. Może dlatego, że mało w nim namiętności, a sporo chłodu?

Przedostatnią z wymienionych, Faithfull, również pamiętam z jednego przeboju - z roku 1964 - As Tears Go By który podobał mi się, gdyż napisali go Mick Jagger i Keith Richard, a ja byłam wtedy fanką Stonesów, ale chociaż nadal brzmi on w mojej pamięci, teraz też nie za bardzo chcę do niego wracać, ponieważ w międzyczasie całkowicie odcięło mnie od słuchania tego zespołu, a ekscentryczność Faithfull też mnie za bardzo nie zachęca. Być może jednak kiedyś powrócę do tych płynących łez, lecz w zupełnie innym kontekście? [Skąd się o tym wie?]

Z brytyjskich piosenkarek z czasu Swinging Sixties chyba najlepiej w mojej pamięci zapisała się Petula Clark. Nie wiem jednak, czy z powodu swojego śpiewu, czy też z powodu - w moim odczuciu - zabawnie brzmiącego i zabawnie rymującego się kwietnego imienia oznaczającego płatek tulipana [rymy]. Jednak obecnie właśnie do jej przebojów i do jej silnego głosu chce mi się wracać. O Lulu, Shaw czy Black wiem tylko, że były, i że kiedyś ich słuchałam. Springfield jest ok, ale jednak nie przebije Petuli. Dodatkowo, od kiedy dowiedziałam się, że Springfield związana była romantycznie z różnymi kobietami, z których któraś wybiła jej rondlem zęby, mówię tej pani - dziękuję. Nie chcę słuchać jej muzycznych miłosnych wynurzeń. A więc na moim prywatnym placu muzycznego boju w konkurencji Rozbrykane Brytyjki pozostaje żona wierna jednemu mężowi i matka oddana trojgu dzieciom, PetulaClark:

Kiss Me Goodbye (1968):

 

lato 2020

.

Oczy piwne, oczy smutne

Piwne. Swego czasu takiego wpisu dokonano w miejscowej komendzie milicji obywatelskiej wydającej dowody tożsamości - w moim pierwszym dowodzie osobistym, w rubryce oczy. I tak już zostało, więc pewnie takie oczy miałam, skoro milicja tak ustaliła, a może nawet nadal mam, mimo że milicji już nie ma. Brązowe, z nutą zieleni. [Tak cię piszą, jak cię widzą]

Być może właśnie przez ten kolor dawno kiedyś polubiłam pewną piosenkę o tym, jak smutek może zmienić barwę brązowych z natury oczu, a który to utwór w drugiej połowie lat 1970-tych przez kilka dobrych miesięcy był przebojem numer jeden na wielu listach przebojów. A może spodobała mi się gra słów w angielskim tytule? I trudność z oddaniem gry tych słów w języku polskim? Na przykład - angielskiego przymiotnika na opisanie koloru nieba, który to wyraz jednocześnie opisuje w tym języku stan smutku, co zresztą bardzo sprytnie wykorzystał Jonasz Kofta w tekście dawnego polskiego przeboju Łezka do łezki („aż będę niebieski w smutnym kolorze blue”), a który Maryla Rodowicz wykonywała w wersji żeńskiej – „do łezki łezka aż będę niebieska”.

Ladies and Gentlemen: oto Don't It Make My Brown Eyes Blue (1977) w wykonaniu Crystal Gayle - pierwszej wykonawczyni przeboju - która jak na ironię ma oczy niebieskie z natury, a nie ze smutku (i długie niemal do stóp włosy, z których słynie wśród amerykańskich fanów muzyki country):

Tutaj ten sam utwór w wykonaniu jego autora. Nie wiem, jakiego koloru oczy miał Richard Leigh, wiem jednak skądinąd, że natchnienie do jej napisania znalazł w oczach swojego psa:

30.01.2020

.

Yester

Zadzwoniłam niedawno do dawnej koleżanki szkolnej [Stalowe magnolie], która jeszcze pracuje jako agent ubezpieczeniowy, aby przedłużyć kończącą się polisę. Po ustaleniu szczegółów koleżanka zwróciła się do mnie z pytaniem: - A co u ciebie? Jak się kończysz? - na co wybuchnęłam szczerym śmiechem, a ona skonfundowana zaczęła mnie przepraszać za to przejęzyczenie. - Nie przepraszaj, nie ma za co. Przecież – kończymy się, i taka jest prawda – odpowiedziałam.

Rozbawiło mnie to pytanie, ale pewnie także wzmocniło nostalgię rozpamiętywania końcówki ziemskiego życia. Czy na fali tej nostalgii wróciłam wczoraj do króciutkiego wspomnienia o Bee Gees, zainspirowanego ciekawym wywiadem z ostatnim żyjącym z Bee Geesów [tutaj]? Być może, gdyż ta muzyka, to taka muzyczna tapeta dla wspomnień z okresu, kiedy czas i przestrzeń wypełniały te dźwięki; to powrót do uczuć i odczuć, powrót do klimatów tamtego minionego czasu.

Doskonale w powyższe wpisuje się jeszcze inny miniony dawny przebój, tym razem Stevie Wondera, o którym dopiero niedawno sobie przypomniałam, a który bardzo lubiłam ze względu na raźny i wyraźny rytm, ale też ze względu na tekst z cudowną grą angielskim słówkiem yester - też starym, archaicznym, wychodzącym z użycia, kończącym się. Jak – ja.

Yester-Me, Yester-You, Yesterday (1969) - Stevie Wonder:

What happened to the world we knew
When we would dream and scheme
And while the time away
Yesterme yesteryou yesterday

Where did it go that yester glow
When we could feel
The wheel of life turn our way
Yesterme yesteryou yesterday

I had a dream so did you life
Was warm and love was true
Two kids who followed all the rules
Yester fools and now

Now it seems those yester dreams
Were just a cruel
And foolish game we used to play
Yesterme yesteryou yesterday

When I recall what we had
I feel lost I feel sad with nothing but
The memory of yester love and now
Now it seems those yester dreams
Were just a cruel
And foolish game we had to play

Yesterme yesteryou yesterday
Yesterme yesteryou yesterday
Sing with me
Yesterme yesteryou yesterday
One more time..... 

Źródło tekstu

20.11.2019

.

Abba mia!

Nie pamiętam, czy w młodości lubiłam Abbę, czy też słuchałam tego zespołu jedynie wtedy, kiedy ich muzyka pojawiała się w moim życiu jako rodzaj muzycznej tapety, czyli niezamierzonego tła różnych życiowych zdarzeń. Dopiero parę lat temu, dzięki pewnemu filmowi, w którego fabułę bardzo zgrabnie wpleciono przeboje Abby (ale nie był to szeroko znany filmowy przebój Mamma Mia!), wróciłam nostalgicznie do dźwięków znanych z lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku.

„Największym marzeniem bohaterki filmu Wesele Muriel, zakompleksionej wielbicielki zespołu Abba jest bajkowy ślub. Znudzona oczekiwaniem na tego jedynego postanawia zaszaleć, kradnąc pieniądze i wyjeżdżając w egzotyczną podróż.” - tak zapowiada fabułę znany portal filmowy [1]. Wypełniony skocznymi melodyjnymi piosenkami szwedzkiego zespołu, ten australijski film pozostaje jednak śmieszno-smutno-gorzki, taki jakie bywa życie:

Osobiste życie członków zespołu układało się pewnie podobnie: i radośnie, kiedy cieszyli się muzyką, którą tworzyli i wykonywali, i smutno, kiedy przestała ona dawać im już radość, w związku z czym zdecydowali o rozwiązaniu zespołu, i gorzko, kiedy tworzące Abbę małżeństwa rozpadały się.

Dość regularnie podtrzymywane i medialnie nagłaśniane są spotkania zespołu po latach, na przykład przy okazji licznych premier popularnego musicalu, współtworzonego i współfinansowanego przez członków zespołu, Mama Mia!, później przerobionego na film pod tym samym tytułem, średnio udany, ale niezmiernie popularny i dochodowy.

Zdefragmentowany na wiele sposobów zespół potrafi nawet po latach od szczytu swojej popularności bardzo profesjonalnie dbać o stworzony przez siebie rynkowy produkt o nazwie Abba. Inną dobrą okazją do podtrzymania pamięci fanów było nie tak dawne otwarcie w Sztokholmie muzeum zespołu [2], albo wydanie ponad dwadzieścia lat po rozpadzie grupy nostalgicznego teledysku o sentymentalnym tytule The Last Video:

Niżej: Dzień Fanów i Przyjaciół w muzeum zespołu. Thank you for the music, Abba!

31.12.2016

.

Elvis

Wszedł na scenę, wziął i zaśpiewał. Oto jedna ze scen ze specjalnego programu telewizyjnego z roku 1968 zatytułowanego po prostu Elvis, ale ze względu na rolę, jaką odegrał w ożywieniu kulejącej wtedy kariery Presleya, znanego bardziej jako Elvis Presley '68 Comeback Special [1]: 

Medley: Heartbreak Hotel / Hound Dog / All Shook Up (1968)

Niecałe 10 lat później też wszedł na scenę i zaśpiewał, a potem wziął i umarł. Nie byłam fanką Elvisa, dopóki na początku lat dwutysięcznych, jako 55-letnia emerytka, nie zaczęłam buszować po internecie. Wtedy, trzydzieści lat po jego śmierci, znalazłam kilka dawnych przebojów, które kiedyś słyszałam w jego wykonaniu, ale które nie rozkładały mnie na łopatki. Po prostu rezonowała we mnie wtedy inna muzyka.

Właściwie tylko jeden z pierwszych przebojów Elvisa, Kiss Me Quick, zapadł mi kiedyś głębiej w emocjonalną pamięć, a słuchałam go mając jakieś dziesięć lat, na kaszubskiej wioseczce, u mojego wujostwa, chyba z tak zwanej pocztówki dźwiękowej, a może z małego czarnego winylowego krążka, który na tę peerelowską wioseczkę trafił z dalekiego świata, przez parę pilnie strzeżonych granic, i którym pewnie zachwycali się moi starsi kuzyni i kuzynki, i jeszcze pamiętam, że tytułowe słowa kiss i quick były chyba jednymi z pierwszych, których nauczyłam się w języku, który kiedyś miał stać się moim zawodem, i dzięki któremu jestem w stanie rozumieć, co na załączonych filmikach Presley mówi, kiedy nie śpiewa, albo czego nie śpiewa, kiedy śpiewa, a mam na myśli rybkę [2], która zajmuje prawie cały refren, i której robienie uroczo bawi Presleya, teraz już przedwcześnie postarzałego, opuchniętego i otłuszczonego, zmęczonego, lekko nieprzytomnego, spoconego i poruszającego się po scenie z pewnym trudem:

Are You Lonesome Tonight (1977)

Polubiłam Presleya, którego kiedyś nie znałam, teraz poznanego przez internet, tego z roku 1968, i tego z roku jego śmierci, ponieważ: 1. jest dobrym człowiekiem, w naturalny sposób, chociaż pewnie nie wolnym od słabości czy błędów; 2. pomimo bycia nieprzyzwoicie przystojnym, jest naprawdę uroczym mężczyzną, głównie ze względu na duże poczucie humoru i dużą dawkę autoironii [3]; 3. jest więcej niż utalentowanym piosenkarzem, jest artystą, który po prostu [Po prostu] wychodził na scenę, brał i śpiewał – całym sobą, co najlepiej udowodnił w cytowanym wcześniej programie telewizyjnym z 1968, którego celem, według własnych słów Presleya, miało być pokazanie wszystkim, co naprawdę potrafi, i za co pewnie zapłacił zdrowotnymi problemami następnych lat oraz przedwczesną śmiercią, z powodu szaleńczego tempa, którego po roku 1968 nabrała jego kariera, jak sądzę.


My Way (1977)

08.02.2016

.

Do duetu trzeba dwojga

Nowojorczyk, obecnie dziewięćdziesięcioletni starszy pan, tradycyjne szlagiery zaczął śpiewać po drugiej światowej wojnie. Szczyt artystycznej kariery osiągnął w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, żeby w połowie lat sześćdziesiątych, wraz z pojawieniem się muzyki rockowej, znaleźć się poza nawiasem show biznesu. Nie nagrywał płyt, nie miał menadżera, rozpadło się jego drugie małżeństwo, podupadł na zdrowiu, popadł w narkotykowy nałóg, żył ponad stan, pogrążał się w długach.

W końcu lat siedemdziesiątych, po niemal śmiertelnym przedawkowaniu kokainy, zwrócił się do swoich synów, muzyków młodej generacji, o pomoc, z których jeden starając się wtedy pomóc ojcu stanąć na nogi życiowo i finansowo, odkrył w sobie talent do interesów, którego zupełnie brakowało jego artystycznie utalentowanemu ojcu. Jako menadżer ojca nie tylko doprowadził do powrotu ojca w wielkim stylu na czołówki list przebojów, ale dokonał tego nie zmieniając w niczym ani jego artystycznego emploi, ani scenicznego wizerunku. Starszy pan, któremu udało się uporządkować życie nie tylko artystyczne, stał się gwiazdą pokolenia mtv.

Oto Tony Bennett [1] w duetach z gwiazdami obecnej epoki śpiewa stare znane standardy:

Bennett & Lady Gaga - The Lady is a Tramp:

Bennett & Amy Winehouse - Body and Soul:

Bennett & Andrea Bocelli - Stranger in Paradise:

31.12.2015

.

United We Stand

Lubiłam i lubię, od czasu do czasu, posłuchać piosenki patetycznej i zaangażowanej. Szkoda, że dwie z nich, jedną mówiącą o tym, że zjednoczeni stoimy, a podzieleni upadamy [1], oraz inną mówiącą o tym, że nigdy nie będę podążać swoją drogą sama [2], zawłaszczyły środowiska próbujące zawłaszczyć także barwy tęczy. Ale skoro kluby piłkarskie zawłaszczają na swoje hymny różne przeboje, to niech i tęczowym będzie. Przeżyję.

Brotherhood of Man: United We Stand (1970)

Zadziwiłam się jednak po latach, że zespół z braterstwem i człowieczeństwem w patetycznej nazwie, w okresie zaledwie sześciu lat wylansował dwie tak bardzo różne piosenki, jak zacytowana powyżej, zrodzona chyba jeszcze na hipisowskiej fali, oraz cytowana niżej, słodziutka piosenka o słodziutkich buziaczkach, które jakaś trzylatka ma zachować dla rozśpiewanego dorosłego kwartetu sprawnie machającego na scenie nóżkami i rączkami.

Brotherhood of Man: Save Your Kisses for Me (1976)

Jakby tego było mało, składy wspomnianego zespołu w obu utworach są całkowicie różne, tak że oglądając obecnie w internecie ich dawne występy w dalekich telewizjach, miałam wątpliwości, czy to jest jeden zespół, czy jednak dwa różne, przez przypadek noszące taką samą nazwę. Kiedyś nie rozmyślałam nad tym, gdyż w czasach ich popularności kapitalistyczne piosenki można było u nas w peerelu czasami usłyszeć w radio, ale już w telewizji nie można ich było zobaczyć, więc siłą rzeczy różnice mogły ewentualnie rzucać się w uszy, ale w oczy już nie. Zresztą przeboju na temat słodkich buziaczków nie lubiłam.

Moje obecne zadziwienie stało się jeszcze większe, kiedy dowiedziałam się, oczywiście z internetu, że prowadzący męski wokal [3] wyśpiewujący w pierwszej z piosenek, że zjednoczeni stoimy, a rozproszeni wprost przeciwnie, w tym samym czasie królował na brytyjskich listach przebojów udzielając głosu i twarzy czterem, a nawet pięciu różnym ówcześnie popularnym zespołom, oraz że niemal równocześnie z każdym z nich wprowadził na listy po jednym przeboju, do dzisiaj pozostając jedyną w historii muzyki pięciokrotną gwiazdą jednego hitu.

Tony Burrows: One-Hit Wonder FiveTimes (program TV)

Tyle zadziwień, do których dołączę jeszcze jedno, bardzo współczesne. Nie wiem dlaczego historia jednej nazwy, pod którą kolejno promowano na rynku muzycznym dwa różne składy, do tego śpiewające przeboje jednego kompozytora, ale w różnych stylach, a także historia jednego wokalisty obsługującego w jednym czasie, ale w różnych scenicznych wcieleniach, cztery, a nawet pięć jedno-przebojowych zespołów, kojarzy mi się z niedawnym powołaniem do życia w naszym pięknym kraju partii politycznej mającej w nazwie kropkę i słowo „nowoczesna”.

06.11.2015

.

Wszystko się zmienia

Zeszłego lata był na wyciągnięcie ręki, a jednak nie skorzystałam. Nie wytrzymałabym wysłuchania całego koncertu. Powód leżałby po mojej i po jego stronie. Ja: nie mam zdecydowanie ulubionych wykonawców czy twórców muzycznych, lubię natomiast pojedyncze kawałki - klasyczne czy współczesne. On: nie da się go słuchać jednym ciągiem. On: Bob Dylan.

*

Rokująca ballada napisana i wykonana przez Dylana na potrzeby filmu Wonder Boys [1] zdobyła dwie nagrody - Oscar Academy Award [2] oraz Golden Globe Award [3] – chociaż sam film okazał się finansową klapą. Bogiem a prawdą, nakręcony przez reżysera filmu teledysk, w którym Dylan i jego utwór zostali wtopieni w oryginalną scenerię filmu, jest o niebo lepszy od samego filmu, którego przesłanie staje się jasne dopiero w ostatniej scenie, w której, dzięki ostrzyżeniu i ogoleniu Michaela Douglasa, widać wreszcie wewnętrzną przemianę głównego bohatera - pisarza i nauczyciela pisarstwa w jednej osobie.

Things Have Changed (2000)

Powyższy stosunkowo nowy utwór Dylana (2000) nieodparcie splata mi się z utworem dawnym (1964). Oba mówią o zmianie. Oto: manifest młodego wówczas pokolenia - mojego pokolenia - zawierający wezwanie kierowane do pokolenia naszych rodziców o zrozumienie dla zmieniającego się świata:

Come mothers and fathers
Throughout the land
And don’t criticize
What you can’t understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is rapidly agin’
Please get out of the new one if you can’t lend your hand
For the times they are a-changin’

(1964)

A tutaj: skarga pokolenia schodzącego ze sceny - mojego pokolenia - pełna żalu na zmiany, których już nie rozumie się i do których już nie pasuje się. Obie łączy osoba autora: poety i barda moich - zmieniających się – czasów:

People are crazy and times are strange
I’m locked in tight, I’m out of range
I used to care, but things have changed

(2000)

The Times They Are A-Changin' (1964)

13.04.2015

.

Miłość tuż, tuż

Rolling Stonesów nie umiem już słuchać. A przecież dawno temu byli moim zespołem numer jeden, kiedy przez trzaski domowego radia wyłapywałam z dalekich stacji radiowych dźwięki i słowa ich przebojów. Było to mniej więcej wtedy, kiedy w moim odbiorniku trzeszczało i zanikało ich symfoniczne You Can't Always Get What You Want, a ja miałam siedemnaście lat.

Filmów, którymi kiedyś żyłam, już nie chcę oglądać, a przecież teraz takich twórców jak Bergman, Fellini, Truffaut, Pasolini, Richardson - już nie ma. Gęste filmy, gęsta muzyka, gęste myśli i emocje - zostały za mną. Łagodniałam z wiekiem i złagodniałam przez lata. Stałam się dzieckiem bardziej niż byłam nim wtedy, kiedy byłam dzieckiem.

Nie szukam już wyjaśnienia świata w książkach, które kiedyś przemawiały do mnie. Niewiele czytałam, ale teraz czytam jeszcze mniej. Jednak pojęcie mieszkańcy masowej wyobraźni, które było tytułem jednej z nich, pozostało mi bliskie, bowiem moją jednostkową wyobraźnię nieustannie przenikają mieszkańcy wyobraźni globalnej, zasilanej przez środki przekazu masowego - z których już prawie nie korzystam.

John Paul Young [1], przez swój głos i przez swój przebój, zamieszkał w niej niepostrzeżenie, kiedy zaczęły wzruszać mnie słodkie piosenki o miłości, kiedy miałam dwadzieścia kilka lat. Miłość była w powietrzu i on o tym śpiewał w radio. W nietrzeszczącym, bliskim polskim radio przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych.

John Paul Young - Love Is in the Air (1978):

To, że wykonawca tamtej słodkiej piosenki nazywa się tak, jak się nazywa, dowiedziałam się całkiem niedawno, zaintrygowana przebojem z dawnych lat usłyszanym w zakończeniu jednego z lepszych popularnych filmów muzycznych, jakie widziałam - australijskiego Strictly Ballroom z roku 1992 [2].

Nie słucham już radia, telewizji nie oglądam, nie czytam gazet, ale - korzystam z internetu, w którym pośród innych informacji mogę szybko wyszukać informacje o interesujących mnie osobach, podobnie jak szybko można wyszukać informacje o mojej osobie. Jak to w globalnej wiosce bywa.

JPY nie posiada prywatnej strony internetowej, a polska wikipedia pisze o nim krótko: John Paul Young (ur. 21 czerwca 1950) - australijski piosenkarz popowy. Światowy rozgłos przyniósł mu przebój Love Is in the Air z roku 1978.

Nieco więcej informacji znajduję na stronie radia rmf: Wcześniej JPY nagrał singiel Pasadena, który podbił australijskie listy przebojów, oraz hit Yesterday's Hero. Potem przyszło słynne nagranie Love Is in the Air. Kolejny przebój Younga, Standing in the Rain, trafił na australijskie, europejskie i afrykańskie listy przebojów. Jednak z końcem dekady lat siedemdziesiątych zakończyła się jego błyskotliwa kariera.

*

Błyskotliwa kariera, nagrania, koncerty, fani, wysokie miejsca na listach przebojów, bycie w centrum uwagi - oznaczają potężne strzały adrenaliny. Jak to jest, kiedy to się kończy? Przypatrzyłam się życiu naszego wczorajszego bohatera opisanemu na angielskojęzycznych stronach internetowych. John Paul Young nie pogubił się w życiu. Z pokorą i prostotą zgodził się na mniej.

Los sprawił, że ponownie dane mu było przypomnieć o sobie, kiedy jego wiodący słodki przebój trafił na ścieżkę dźwiękową wspomnianego obrazu. Osiem lat po premierze filmu, piosenka wykonana przez JPY wobec ponad stutysięcznej widowni stała się tanecznym przebojem ceremonii zamknięcia letniej olimpiady w Sydney w roku 2000.

Powstał też nowy teledysk John Paul Younga z jej współczesnym nagraniem, w który ciekawie wpleciono sceny ze Strictly Ballroom. Lubię historie z happy endem. Życzmy więc sobie szczęśliwego zakończenia naszej własnej historii. A na razie - wejścia tanecznym krokiem w rozpoczynający się kolejny rok. Bo miłość jest - tuż, tuż.

John Paul Young - Love Is in the Air (1992):

30.12.2014

.